గోదావరి వర్షం – Part 1: ఆగిపోయిన పడవ
Telugu Stories·TE·2 min read·Published 2026-10-29, updated 2026-10-29·Part 1 of 2
గోదావరి మధ్యలో పడవ ఇంజిన్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
శ్రావ్య కిటికీలోంచి బయటకు చూసింది. ఆకాశం నల్లగా మారిపోయింది. పాపికొండల మీద మేఘాలు కిందకు దిగి వచ్చాయి. నది నీళ్లు బురదరంగులో ఉరుకుతున్నాయి. మొదటి వర్షపు చుక్కలు పడవ పైకప్పు మీద టపటపా పడటం మొదలైంది.
“ఏమైంది అన్నా?” ఆమె బోట్ నడిపే సత్తిబాబుని అడిగింది.
“ఇంజిన్ పోయిందమ్మా,” అతను చేతులు తుడుచుకుంటూ అన్నాడు. “ఒడ్డు దగ్గరే ఉంది. నేను ఈదుకుంటూ వెళ్లి ఊర్లోంచి మెకానిక్‌ని తీసుకొస్తాను. రెండు గంటలు. మీరు భయపడకండి.”
అతను చొక్కా విప్పి నదిలోకి దూకేశాడు.
శ్రావ్య నిర్ఘాంతపోయి చూసింది. తర్వాత వెనక్కి తిరిగింది.
పడవలో ఇంకొక్కరే మిగిలారు.
అతను డెక్ మీద కూర్చుని, కెమెరా లెన్స్ తుడుచుకుంటున్నాడు. పొడుగ్గా, నల్లగా, గడ్డంతో, తెల్ల కుర్తాలో. పొద్దున రాజమండ్రి రేవులో ఎక్కినప్పటి నుంచి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
“రెండు గంటలంటే,” అతను తలెత్తకుండానే అన్నాడు, “గోదావరి లెక్కలో నాలుగు గంటలు.”
“మీకు తెలుసా?”
“నేను ఇక్కడే పుట్టాను. ధవళేశ్వరం.” అతను కెమెరా పక్కన పెట్టి, మొదటిసారి ఆమె వైపు చూశాడు. “వంశీ. ఫోటోగ్రాఫర్ని.”
“శ్రావ్య. హైదరాబాద్. సాఫ్ట్‌వేర్.”
“సాఫ్ట్‌వేర్ వాళ్లు ఒంటరిగా పాపికొండలకు రారు,” వంశీ నవ్వాడు. “ఏం జరిగింది?”
శ్రావ్య ఏం చెప్పాలో తెలియక కాసేపు ఊరుకుంది.
“పెళ్లి చూపులు,” అంది చివరికి. “ఈ ఆదివారం. అమ్మ ఒక అబ్బాయిని చూసింది. అమెరికాలో ఉద్యోగం, మంచి కుటుంబం. అన్నీ బాగున్నాయి.” ఆమె భుజాలు ఎగరేసింది. “నాకే ఏమీ అనిపించడం లేదు. అందుకే మూడు రోజులు సెలవు పెట్టి పారిపోయాను.”
వంశీ కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నేను కూడా పారిపోయే వచ్చాను,” అన్నాడు.
వర్షం గట్టిగా పడింది.
వాళ్లిద్దరూ డెక్ మీద నుంచి పడవ లోపలి చిన్న గదిలోకి వచ్చారు. కిటికీల మీద వర్షం దారలుగా పడుతోంది. బయట నది, కొండలు, అన్నీ తెల్లని పొగమంచులో కలిసిపోయాయి.
సత్తిబాబు వదిలివెళ్లిన ఫ్లాస్కులో వేడి టీ ఉంది. వంశీ రెండు గ్లాసుల్లో పోశాడు.
“మీరు దేని నుంచి పారిపోయారు?” శ్రావ్య అడిగింది.
“నా జీవితం నుంచి,” వంశీ నవ్వాడు, కానీ కళ్లలో నవ్వు లేదు. “ఐదేళ్లు ముంబైలో పెళ్లి ఫోటోలు తీశాను. డబ్బులు బాగానే వచ్చాయి. ఒక రోజు పొద్దున లేచి అద్దంలో చూసుకుంటే, ఎవరో తెలియని మనిషి కనిపించాడు.” అతను టీ గ్లాసు తిప్పుతూ అన్నాడు. “అందుకే ఇంటికి వచ్చేశాను. గోదావరిని ఫోటోలు తీస్తున్నాను. అసలైన ఫోటోలు.”
“ఎలాంటివి?”
అతను కెమెరా తీసి, స్క్రీన్ ఆమె వైపు తిప్పాడు.
నలుపు తెలుపు ఫోటోలు. తెల్లవారుజామున వలలు వేస్తున్న జాలరి. వర్షంలో తడుస్తూ నవ్వుతున్న పిల్లలు. పుష్కర ఘాట్‌లో దీపాలు వదులుతున్న ముసలమ్మ. ప్రతి ఫోటోలో ఏదో నిజం ఉంది.
శ్రావ్య ఒక్కొక్కటీ చూస్తూ ఉండిపోయింది.
చివరి ఫోటో దగ్గర ఆగిపోయింది.
అది ఆమె ఫోటో. ఈ రోజు పొద్దున. పడవ డెక్ మీద, రెయిలింగ్‌కి ఆనుకుని, గాలికి జుట్టు ఎగురుతూ, కళ్లు మూసుకుని. ఆమెకు తెలియకుండా తీసింది.
“మీరు,” ఆమె మొదలుపెట్టింది.
“క్షమించండి,” వంశీ వెంటనే అన్నాడు. అతని ముఖం కొంచెం ఎర్రబడింది. “డిలీట్ చేస్తాను. కానీ మీరు అలా నిలబడి ఉన్నప్పుడు, ఈ పడవ మొత్తంలో మీరొక్కరే ఏ నటనా లేకుండా ఉన్నారు అనిపించింది. ఆపుకోలేకపోయాను.”
శ్రావ్య ఆ ఫోటో వైపు చాలాసేపు చూసింది. అందులో ఉన్న అమ్మాయి ఆమెకే కొత్తగా కనిపించింది. ప్రశాంతంగా. స్వేచ్ఛగా.
“డిలీట్ చేయకండి,” ఆమె మెల్లగా అంది.
నాలుగు గంటలు గడిచాయి. సత్తిబాబు రాలేదు.
చీకటి పడింది. పడవలో కరెంటు లేదు. వంశీ ఒక పాత లాంతరు వెలిగించాడు. దాని నారింజ రంగు వెలుగులో చిన్న గది వెచ్చగా మారింది. బయట వర్షం ఆగలేదు. నది చప్పుడు, వాన చప్పుడు, అంతే.
వాళ్లు మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నారు. చిన్నప్పటి సంగతులు. కాలేజీ రోజులు. ఎప్పుడో వదిలేసిన కలలు. శ్రావ్య ఒకప్పుడు కూచిపూడి నేర్చుకునేదని చెప్పింది. వంశీ చిన్నప్పుడు గోదావరిలో ఈదుతూ పాపికొండల దాకా వెళ్లిపోవాలని కలలు కనేవాడినని చెప్పాడు.
రాత్రి తొమ్మిది గంటలకు చలి పెరిగింది.
వంశీ ఒక్కటే ఉన్న దుప్పటిని తీసి ఆమె భుజాల మీద కప్పాడు.
“మీకు చలిగా లేదా?” శ్రావ్య అడిగింది.
“నేను గోదావరి వాడిని. మాకు చలి ఉండదు.”
“మీ చేతులు వణుకుతున్నాయి,” ఆమె నవ్వింది.
అతను తన చేతుల వైపు చూసుకున్నాడు. నిజమే. ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
శ్రావ్య కాసేపు ఆలోచించింది. తర్వాత దుప్పటి ఒక అంచుని ఎత్తి పట్టుకుంది.
“రండి,” అంది మెల్లగా. “ఇద్దరికీ సరిపోతుంది.”
వంశీ ఒక్క క్షణం ఆగాడు. తర్వాత దగ్గరకు వచ్చి ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు. వాళ్ల భుజాలు తాకాయి. లాంతరు వెలుగు మిణుకుమిణుకుమంటోంది.
“శ్రావ్యా,” అతను చాలా మెల్లగా అన్నాడు. “ఒక విషయం చెప్పాలి. చెప్పకపోతే తప్పవుతుంది.”
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. “చెప్పండి.”
వంశీ ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకున్నాడు.
“ఈ ఆదివారం,” అన్నాడు, “నేను కూడా పెళ్లి చూపులకు వెళ్లాలి. హైదరాబాద్‌లో. అమ్మ ఒక అమ్మాయిని చూసింది. సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్.” అతను ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు. “ఆమె పేరు శ్రావ్య.”
తర్వాతి భాగం: భాగం 2, ఒడ్డు. ఇది యాదృచ్ఛికమా, విధా? ఆదివారం ఇద్దరూ ఏం చేస్తారు?
More from Telugu Stories
More stories in this category are coming soon.