గోదావరి వర్షం – Part 2: ఒడ్డు
Telugu Stories·TE·3 min read·Published 2026-10-29, updated 2026-10-29·Part 2 of 2
శ్రావ్య కొన్ని క్షణాలు మాట్లాడలేకపోయింది.
“మీరు,” ఆమె మెల్లగా అంది. “మీరే ఆ అబ్బాయా? అమెరికా ఉద్యోగం?”
“అమెరికా ఉద్యోగం మా అమ్మ కల,” వంశీ ఇబ్బందిగా నవ్వాడు. “నాది కాదు. ఆమె మీ అమ్మకు నా పాత బయోడేటా ఇచ్చింది. ఐదేళ్ల క్రితంది. నేను ఫోటోగ్రాఫర్‌గా మారానని ఇంకా ఎవరికీ చెప్పలేదు.”
“నా ఫోటో మీరు చూశారా? మా అమ్మ పంపిన ఫోటో?”
“చూశాను.” అతను తల దించుకున్నాడు. “ఈ రోజు పొద్దున రేవులో మిమ్మల్ని చూడగానే గుర్తుపట్టాను. చెప్పాలనుకున్నాను. కానీ మీరు రెయిలింగ్ దగ్గర కళ్లు మూసుకుని నిలబడి ఉన్నారు. చాలా ప్రశాంతంగా. ఆ క్షణాన్ని పాడు చేయాలనిపించలేదు.”
శ్రావ్య అతని వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది.
తర్వాత, అనుకోకుండా, ఆమెకు నవ్వు వచ్చింది. పెద్దగా, ఆపుకోలేని నవ్వు. వంశీ మొదట అయోమయంగా చూశాడు, తర్వాత అతను కూడా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.
“మనిద్దరం ఒకరి నుంచి ఒకరం పారిపోయాం,” శ్రావ్య కళ్లు తుడుచుకుంటూ అంది. “ఒకే పడవలోకి.”
“గోదావరికి హాస్యం ఎక్కువ,” వంశీ అన్నాడు.
నవ్వు ఆగిన తర్వాత, గదిలో నిశ్శబ్దం నిండింది.
లాంతరు వెలుగు. బయట వర్షం. దుప్పటి కింద తాకుతున్న భుజాలు.
“ఆదివారం,” శ్రావ్య మెల్లగా అంది. “మనం ఏం చేద్దాం?”
వంశీ ఆమె వైపు తిరిగాడు. లాంతరు వెలుగులో అతని కళ్లు చాలా గంభీరంగా ఉన్నాయి.
“ఆదివారం సంగతి ఆదివారం చూద్దాం,” అన్నాడు. “ఈ రాత్రి మాత్రం, నేను మీ అమ్మ చూసిన అబ్బాయిని కాదు. మీరు మా అమ్మ చూసిన అమ్మాయి కాదు. మనం ఇద్దరం అంతే. ఒక పడవలో. ఒక వర్షంలో.”
శ్రావ్య అతని ముఖం వైపు చూసింది. ఆ నిజాయితీ. ఆ భయం. ఆ ఆశ.
ఆమె మెల్లగా ముందుకు వంగి, అతన్ని ముద్దు పెట్టుకుంది.
వంశీ ఒక్క క్షణం కదలలేదు, నమ్మలేనట్టు. తర్వాత అతని చేయి ఆమె జుట్టులోకి వెళ్లింది, అతను మెల్లగా, లోతుగా తిరిగి ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
“నిజంగానా?” అతను గుసగుసగా అడిగాడు.
“నిజంగా,” శ్రావ్య అంది. “జీవితంలో మొదటిసారి, నాకు ఏం కావాలో నాకు స్పష్టంగా తెలుసు.”
ఆ తర్వాత జరిగింది వాళ్లిద్దరిది మాత్రమే: లాంతరు నారింజ వెలుగు, పైకప్పు మీద ఆగకుండా పడుతున్న వర్షం, నది మెల్లగా ఊపుతున్న పడవ, ఇద్దరు అపరిచితుల మధ్య పుట్టిన ఆ నెమ్మదైన, వెచ్చని దగ్గరితనం. ఆ రాత్రి గోదావరి మీద జరిగింది ఎవరికీ చెప్పని కథ.
తెల్లవారుజామున సత్తిబాబు మెకానిక్‌తో తిరిగి వచ్చాడు.
వాన ఆగిపోయింది. పాపికొండల మీద బంగారు రంగు ఎండ పడుతోంది. నది మెరుస్తోంది. పక్షులు అరుస్తున్నాయి.
శ్రావ్య, వంశీ డెక్ మీద ఒకే దుప్పటి కప్పుకుని కూర్చుని ఉన్నారు.
సత్తిబాబు వాళ్లని చూసి, ఏమీ అనలేదు. చిన్నగా నవ్వి, ఫ్లాస్కులో కొత్త టీ పోసి ఇచ్చాడు.
“రాత్రి భయపడలేదు కదమ్మా?” అడిగాడు.
“లేదన్నా,” శ్రావ్య అంది, వంశీ వైపు చూస్తూ. “అస్సలు భయపడలేదు.”
ఆదివారం, హైదరాబాద్‌లో, శ్రావ్య ఇంట్లో.
హాల్లో రెండు కుటుంబాలు కూర్చున్నాయి. శ్రావ్య అమ్మ కొత్త పట్టుచీరలో, వంశీ అమ్మ బంగారు గాజుల్లో. టేబుల్ మీద స్వీట్లు, మిక్చర్, కాఫీ. అందరి ముఖాల్లో టెన్షన్.
శ్రావ్య పచ్చ రంగు చీరలో, తల దించుకుని, ట్రేలో కాఫీ గ్లాసులు పట్టుకుని లోపలికి వచ్చింది. పద్ధతి ప్రకారం.
వంశీ సోఫాలో కూర్చుని ఉన్నాడు. తెల్ల కుర్తా. అతని పక్కన కెమెరా బ్యాగ్.
“మా అబ్బాయి అమెరికాలో,” వంశీ అమ్మ గర్వంగా మొదలుపెట్టింది.
“అమ్మా,” వంశీ మెల్లగా అన్నాడు. “నేను ఒక విషయం చెప్పాలి.”
హాల్లో అందరూ నిశ్శబ్దమయ్యారు.
“నేను అమెరికాలో లేను. ఐదేళ్లుగా లేను. నేను ఫోటోగ్రాఫర్ని. గోదావరిని ఫోటోలు తీస్తాను. డబ్బులు తక్కువ. కానీ ఇదే నాకు ఇష్టం.” అతను దీర్ఘ శ్వాస తీసుకున్నాడు. “ఈ విషయం తెలిసి కూడా ఈ అమ్మాయి నన్ను ఇష్టపడితేనే, ఈ సంబంధం.”
వంశీ అమ్మ ముఖం ఎర్రబడింది. శ్రావ్య నాన్న కనుబొమ్మలు పైకెత్తాడు. శ్రావ్య అమ్మ చేతిలో స్వీట్ ప్లేట్ ఆగిపోయింది.
శ్రావ్య కాఫీ ట్రే టేబుల్ మీద పెట్టింది. తల ఎత్తి, నేరుగా వంశీ వైపు చూసింది.
“నాకు తెలుసు,” ఆమె అంది.
హాల్లో అందరూ ఆమె వైపు తిరిగారు.
“నాకు అన్నీ తెలుసు,” శ్రావ్య మళ్లీ అంది, ఈసారి చిరునవ్వుతో. “గోదావరి మీద ఒక రాత్రి మొత్తం మాట్లాడుకున్నాం. అమ్మా, నాన్నా, నాకు ఈ అబ్బాయి నచ్చాడు. అమెరికా వల్ల కాదు. గోదావరి వల్ల.”
నిశ్శబ్దం.
తర్వాత, ఊహించని విధంగా, శ్రావ్య నాన్న నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.
“ముప్పై ఏళ్ల క్రితం,” ఆయన అన్నాడు, “నేను మీ అమ్మని మొదటిసారి కలిసింది కూడా గోదావరి పుష్కరాల్లోనే. పెద్దవాళ్లు చూసిన సంబంధం కాదు. మేమే చూసుకున్నాం.” ఆయన శ్రావ్య అమ్మ వైపు చూశాడు. ఆమె సిగ్గుపడి తల దించుకుంది.
వంశీ అమ్మ కాసేపు అయోమయంగా చూసింది. తర్వాత నిట్టూర్చి, ఒక లడ్డూ తీసి శ్రావ్య చేతిలో పెట్టింది.
“ఫోటోగ్రాఫర్ అయినా పర్లేదు,” అంది. “కానీ పెళ్లి ఫోటోలు మాత్రం వాడే తీయాలి. ఫ్రీగా.”
హాల్లో అందరూ పెద్దగా నవ్వారు.
పెళ్లి మరుసటి మాఘమాసంలో జరిగింది. రాజమండ్రిలో. గోదావరి ఒడ్డున.
వంశీ తన పెళ్లి ఫోటోలు తానే తీయలేకపోయాడు. అతను పెళ్లికొడుకు కదా.
కానీ ఆ రోజు తీసిన ఫోటోలన్నింటిలో అందరికీ నచ్చింది ఒక్కటే. అది పెళ్లి ఫోటో కాదు. పాత నలుపు తెలుపు ఫోటో. పడవ డెక్ మీద, రెయిలింగ్‌కి ఆనుకుని, గాలికి జుట్టు ఎగురుతూ, కళ్లు మూసుకుని నిలబడిన ఒక అమ్మాయి.
దాని కింద వంశీ ఒక్క వాక్యం రాశాడు.
ఈ పడవలో, ఏ నటనా లేని ఒకే ఒక్క మనిషి.
సమాప్తం.
మరిన్ని చదవండి: తెలుగు కథలు
తర్వాతి కథ: Monsoon Nights · శిమ్లా కీ సర్ద్ రాత్ (Hindi) · The Paris Layover
More from Telugu Stories
More stories in this category are coming soon.